Credo szkoły

Szkoła jako rodzina

1. Jesteśmy szkołą społeczną i jednocześnie katolicką. Szkoła nasza powstała z inicjatywy rodziców, pragnących stworzyć swoim dzieciom odpowiednie środowisko do nauki i wszechstronnego rozwoju. Ta inicjatywa spotkała się z życzliwością księży Misjonarzy Świętej Rodziny, którzy zaoferowali swoje wsparcie instytucjonalne i pomoc duszpasterską.
Szkoła społeczna to taka, w której rodzice i nauczyciele ściśle ze sobą współpracują w wychowaniu dzieci. Jedynie wspólne działania przynoszą efekty! Zdajemy sobie z tego sprawę i jako rodzice, i jako nauczyciele.
Szkoła katolicka to taka, która - w duchu miłości i wolności - ukazuje swym wychowankom zasady Ewangelii jako szczyt człowieczeństwa.

2. Pragniemy, by nasza szkoła przypominała rodzinę. Świadomi jesteśmy, że najskuteczniej i najgłębiej oddziałuje na uczniów odpowiednia atmosfera szkoły. Dlatego staramy się o wytworzenie w szkole rodzinnego klimatu życzliwości i współpracy, atmosfery bezpieczeństwa, pokoju i jedności.
Patronująca szkole Święta Rodzina jest dla nas wzorem do naśladowania. Przyjmując imię Świętej Rodziny, uroczyście ślubowaliśmy, że nasza szkoła i nasze rodziny naśladować będą Rodzinę z Nazaretu - żyjąc w miłości i prawdzie, w gotowości do wybaczania i wzajemnej pomocy, w otwartości na Boga i innych ludzi.
Szkoła jest wspólnotą, a jej atmosferę tworzą wszyscy - uczniowie, nauczyciele i pozostali pracownicy, rodzice i duszpasterze. Dlatego wszyscy czujemy się odpowiedzialni za naszą szkołę. Jako dorośli pragniemy być dla naszych dzieci i uczniów dobrymi przyjaciółmi, wiernymi towarzyszami i zarazem przewodnikami w ich drodze ku dojrzałości.

3. Chcemy tworzyć szkołę przyjazną dzieciom, rodzicom i nauczycielom. Dzieci powinny tu znaleźć bezpieczne miejsce do wszechstronnego rozwoju; rodzice - spotkać kompetentnych i wrażliwych sojuszników w procesie wychowania; nauczyciele - znaleźć szerokie pole do realizacji swych pasji i powołania. Ma to być również szkoła otwarta: na pomysły dzieci, inicjatywy rodziców i projekty nauczycieli.

4. Wychowanie jest dla nas równie ważne jak nauczanie. Troszczymy się o harmonijny i integralny rozwój uczniów. Chcemy kształtować umysł, ciało i ducha; rozum, uczucia i wolę. Pragniemy uczyć wrażliwości na prawdę, dobro, piękno i sacrum.
W nauczaniu dążymy do kształtowania u uczniów mądrego krytycznego myślenia i oceniania, zamiłowania do tradycji kultury polskiej i europejskiej, rozumienia współczesnego świata, zdolności samodzielnego rozwijania zainteresowań. Świadomi jesteśmy, że nauczając, również wychowujemy. Wychowawcza rola nauczania to porządkowanie spostrzegania świata, kształtowanie myślenia. Wymaganie obowiązkowości to kształtowanie etyki pracy.
Wychowanie rozumiemy jako pomoc młodemu człowiekowi w rozwoju jego człowieczeństwa, w dążeniu do wartości. Jest to pomoc stopniowo wycofująca się, zmierzająca do samowychowania, czyli uwewnętrznienia zasad.

5. Wychowujemy nasze dzieci do wolności. Przygotowujemy młodych ludzi do życia w świecie pluralistycznym. Dlatego naszą rolą jest wychowywanie ich w atmosferze wolności, uczenie dokonywania właściwych wyborów. Dążymy do tego, aby powierzone nam dzieci zaakceptowały najdroższe nam zasady chrześcijańskie w sposób świadomy i wolny. Pomagamy im w formowaniu sumień, tak aby umiały odróżniać dobro od zła i chciały wybierać dobro.

6. Każdy nauczyciel jest wychowawcą. Sercem szkoły jest relacja nauczyciel-uczeń. Dziecko nie jest dla nas przedmiotem oddziaływań wychowawczych, lecz takim samym człowiekiem, tyle że młodszym. Zdajemy sobie sprawę, że każdy nauczyciel nie tylko uczy, ale i wychowuje - całą swoją postawą. Zaufanie nauczyciela do ucznia wzbudza w uczniu zaufanie do nauczyciela.
Chcemy, aby nasi nauczyciele wiele wymagali od siebie i umieli wymagać od uczniów. Szczególna rola przypada wychowawcom klas, którzy poprzez swoją pogodę ducha, życzliwość, pomysłowość i czas ofiarowany uczniom mogą wywierać największy wpływ na osobowość dzieci i kształtować relacje pomiędzy nimi.

7. Wychowanie jest sztuką.Wychowania w szkole nie można opierać wyłącznie na spontaniczności. Musi ono być procesem świadomym i przemyślanym. Dlatego będziemy tworzyć szczegółowe programy wychowawcze dostosowane do wieku poszczególnych grup uczniów, ich potrzeb i oczekiwań. Chcemy często znajdować czas na rozmowy o wychowaniu.
Integralnie rozumiane wychowanie odbywa się w wielu wymiarach: religijnym, moralnym, społecznym, patriotycznym, estetycznym i fizycznym. Pragniemy, aby dzieci powierzone naszej opiece w swoim samodzielnym życiu były mądrymi i dobrymi ludźmi, chrześcijanami i Polakami; gotowymi do podejmowania odpowiedzialności za siebie, za innych i za dobro wspólne: w rodzinie, społeczności lokalnej, w Kościele, Ojczyźnie, świecie.

8. Sposobem rozwiązywania problemów powinien być dla nas dialog. Wiemy, że tworzenie wspólnoty szkolnej to droga, na której spotykać będziemy rozmaite trudności i kłopoty. Problemy są jednak po to, by je przezwyciężać. Różnice zdań i napięcia są nieuniknione, ale nie pozwolimy, by przeradzały się one w konflikty.
Wszyscy będziemy uczyli się umiejętności współdziałania i rozwiązywania problemów przez dialog. Gdy coś nam się nie uda, będziemy przyznawać się do błędu i zaczynać od nowa. Decyzje podejmowane w szkole będą mieć na celu przede wszystkim to, co jest sensem istnienia szkoły - dobro uczniów.
Wiemy, że nie zbudujemy raju na ziemi i nie wychowamy aniołów, ale to, co jest naszym zadaniem, będziemy się starali wykonywać jak najlepiej.